تبلیغات
«فبشر عباد الذین یستمعون القول فیتبعون احسنه» - عرفه
تاریخ : سه شنبه 23 مهر 1392 | 01:55 ب.ظ | نویسنده : سید حمزه واقفی

دعای عرفه افتخار شیعه است...

دعاهای اهل بیت(علیهم‌السلام) دریای معارف است؛ نباید با اینها برخورد عوامانه داشت؛ در مورد دعا سخن‌ها و نکته‌های فراوانی ذکر شده است؛ برخی گفته‌اند که وقتی خداوند متعال به انسان عقل و وسیله داده و همه چیز در جهان مشخص شده است؛ دیگر چرا باید دعا کنیم؟ «وَقَالَ رَبُّکُمُ ادْعُونِی أَسْتَجِبْ لَکُمْ إِنَّ الَّذِینَ یَسْتَکْبِرُونَ عَنْ عِبَادَتِی سَیَدْخُلُونَ جَهَنَّمَ دَاخِرِینَ» باید در جواب این افراد گفت؛ این کلام الهی است که پروردگار فرمودند؛ از من بخواهید؛ آنهایی که کبر می‌ورزند، به حالت خواری وارد جهنم خواهند شد. همانطور که در روایات و احادیث ذکر شده است؛ استکبار در عبادت، یعنی دعا را از روی تکبر ترک کردن و این نشان از آن است که ترک کردن دعا دو گونه است؛ یکی از آنها این است که انسان حال دعا کردن را ندارد و زمانی وجود دارد که شخص حال دعا کردن را دارد، ولی استکباراً دعا را ترک کرده، در مقابل خداوند تبارک و تعالی رجزخوانی می‌کند و خود را بی‌نیاز می‌داند. مهم‌ترین علت عدم دعا از طرف مستکبر، ملحد بودن شخص است؛ فرق بین انسان موحد و ملحد در این است که ملحد، تنها دنیای اسباب را می‌بیند؛ ولی موحدان افرادی هستند که ضمن درک دنیای اسباب، برای آن اسباب، مسبب‌الاسباب قائل هستند؛ یعنی اعتقاد به کسی دارند که به اسباب سببیت می‌بخشد. به عبارتی می‌توان گفت؛ خداوند متعال اگر از سببی، سببیت را بگیرد، آن دیگر سبب نمی‌شود؛ به طور مثال، می‌توان به ماجرای حضرت ابراهیم(ع) اشاره کرد که در آن؛ خداوند سببیت را از آتش گرفته بود و حضرت ابراهیم(ع) را نسوزاند. متأسفانه استجابت دعا این طور جا افتاده است که اگر انسان چیزی را از خدا بخواهد و خداوند نیز آن را بدهد، استجابت شده است؛ اگر نه که دعای انسان مستجاب نشده و زحمت او هدر رفته است. استجابت چندین معنا دارد؛ اولین آن، این است که خداوند متعال حاجت مورد نظر را به انسان می‌دهد؛ دیگری این است که اگر انسان گناهی داشته و یا صلاح او نباشد، این دعا ذخیره برزخ انسان می‌گردد و در برزخ است که انسان متوجه می‌شود که صور دعاهای به ظاهر مستجاب نشده او، آنجا نورافشانی می‌کند؛ آنجاست که انسان به خود می‌گوید؛ کاش تمام عمرم را دعا می‌کردم و هیچ کدام به صورت ظاهر مستجاب نشده، ذخیره می‌شد. از آثار دعا می‌توان به مواردی چون «دفع بلا از زن و فرزند انسان، طولانی شدن عمر، بالاتر رفتن درجه انسان، بخشش گناهان و… نام برد. در برخی از موارد صلاح در این است که دعا با تأخیر مستجاب شود؛ دعاها و ناله‌های انسان می‌تواند انسان را به مراتب بالایی برساند. نهم ماه ذی‌الحجه یعنی روز عرفه را از دست ندهید. روز عرفه روز روا شدن حاجت‌هاست. سیدالساجدین حضرت امام سجاد(ع) سائلی را دید که روز عرفه دست نیاز به سوی بندگان دراز کرده است، فرمود: «تعجب می‌کنم تو از یک بشر سؤال (درخواست) می‌کنی، در حالی که امروز بچه‌هایی که در رحم مادران‌شان هستند هم امید به رحمت خداوند دارند و تو داری از مردم طلب می‌کنی». نمک و چاشنی روز عرفه، توسل به حضرت مسلم بن‌عقیل(ع) است. روز نهم ذی‌الحجه اولین شهید راه کربلا به شهادت رسیده است و اساساً توسل به حضرت مسلم، روح عبادات در روز عرفه است. ما این طور بارآمده‌ایم که دعا را برای ‏ثوابش می‌خوانیم! من منکر ثواب نیستم، اما یکی از اولیای خدا می‌گفت: شما دعا را برای فهمیدن و ‏ترقی بخوانید، ثواب به دنبال خودش می‌آید. اگر شما در مضامین دعای عرفه توجه بکنید مضامین عالیه‌ای دارد که فهم ‏بعضی از این مفاهیم امکان دارد سرنوشت معنوی انسان را عوض کند، دعای عرفه افتخار شیعه است. ما در بعضی از روایات داریم که اهمیت این دعا را نشان می‌دهد و می‌گوید که روزه در این روز ‏مهم است؛ ولی اگر کسی روزه بگیرد و ضعف روزه سبب شود که او خوب نتواند به دعا ‏بپردازد روایت است که آن روز را آن شخص روزه نگیرد. خیلی زیباست، این حدیث نشان ‏می‌دهد که دین ما دین عقل است و دین مقدس‌بازی نیست.‏ در یک فراز امام ‏حسین(ع) به خدا ‏عرض می‌کند: «یا مَنِ‏ اسْتَنْقَذَ السَّحَرَه مِنْ بَعْدِ طُولِ الْجُحُودِ» این قسمت از دعا مثل ساحران فرعون است. ای خدایی که نجات دادی ساحران فرعون را بعد از انکار ‏طولانی، بعد از کفر طولانی… یک وقتی می‌بینید یک آدم مومنی است یک گناهی ‏کرده، خطایی کرده و استغفار کرده، خدا او را نجات می‌دهد. یک وقت هم نه یک عمر در دربار، ‏فرعون از این افراد پذیرایی می‌کند که فقط شما باشید که یک وقت ممکن است وجودتان ‏لازم بشود و در برابر پیامبر عظیم‌الشأن الهی حضرت موسی(ع) خواستند از اینها ‏استفاده کنند! ولی ‏اولین کسانی که ایمان آوردند آنها بودند که خدا در قرآن می‌فرماید: «فَأُلْقِیَ السَّحَرَه سُجَّداً قالُوا آمَنَّا بِرَبِّ هارُونَ وَ مُوسى»‏ (طه:۷۰) و خلاصه اینها ‏شدند مومنین؛ نمره یک. به حدی که فرعون آمد، گفت: من دست و پای شما را قطع می‌کنم ‏و به دار می‌آویزم؛ ولی باز هم گفتند: هیچ ایرادی ندارد، هیچ مهم نیست! غرض این است که این‌طور یک عده کافر به این درجه از ایمان برسند که حتی ‏اینها را تهدید کنند به بریدن دست و پا و اینها باز هم بگویند که برای‌شان مهم نیست. در ‏این روز بزرگ، حضرت امام حسین(ع) قصد دارد به ما معرفی کند که ساحران فرعون ‏نجات پیدا کردند. بگوییم که ما هم این طمع را داریم در تو و حالا ممکن است نقصان و کوتاهی ما به درجه ساحران فرعون نرسد، ولی حضرت(ع) در این دعا می‌گوید: «یاکلون رزقه و ‏یعبدون غیره» این ساحران رزق خدا را می‌خوردند و عبادت غیرخدا می‌کردند این ظلمت در ظلمت است…. ما در این روز به خدا عرض کنیم که: ما نمی‌گوییم که بندگان ممتازی هستیم؛ اما هر چه هستیم دیگر به درجه ظلمت آنها ‏نرسیده‌ایم تو که آنها را دستگیری کردی یقیناًً ما را هم دستگیری خواهی کرد که باید به این حرف ایمان قلبی داشته باشیم با ایمان این حاجت را بخواهیم که خدا مرحمت می‌کند و ‏نه با شک و تردید و یا بگوییم که آن زمان شرایط یک جور دیگر و الآن جور دیگر است. سنن ‏خدا هیچ وقت عوض نمی‌شود. یکی از سنن پروردگار این است که هر کس از پروردگار ‏خالصانه هدایت و بندگی بخواهد به او مرحمت می‌کند.



  • وبلاگ شخصی
  • قالب وبلاگ
  • ضایعات